Kur m’u caktua tema e reflektimit, përpara se të kërkoja në fjalorë a fjalime, fillova te kërkoj brenda vetes se çfarë është komunikimi. Të lehtë nuk e pata, por diku në një cep të mendjes, arrita të zbuloj diçka për termin “komunikim”, apo le të themi më mirë, se çfarë domethënie ka kjo fjalë.
Komunikimi është element thelbësor i të qenit njeri. Nuk është diçka e përpiktë, a lëndore ose e prekshme siç janë sendet. Është një process që e bën njeriun njeri, i mundëson atij të flasë, të shprehet, të bashkëbisodojë me dikë tjetër, të kuptohet e të kuptojë dhe si rrjedhojë të ndërtojë një shoqëri. Komunikimi për njeriun është si uji për bimën. Pa të, gjithçka vështirësohet deri në tharje të plotë shpirtërore. Me fjalë të tjera, komunikimi është një aftësi, për të sjellë në jetë perceptimet personale, ndjenjat tona më të thella, për te shprehur paqartësi apo fakte. Përmes komunikimit, ne mund të mësojmë diçka të re, por dhe mund të ndihmojmë të tjerët të përthithin diçka nga shprehja e shprehjeve tona.
Komunikimi është një mundësi, e madhe sa vetë jeta, që na jepet përditë, që ne të krijojmë ura ndërlidhëse me njëri-tjetrin, që të gjejmë rrethin tone shoqëror, që të diskutojmë atë që mendojmë, që të protestojmë kundrejt padrejtësive, së ligës por dhe që të sfidojmë këndvështrimet e kundërta të ndryshme nga tonat.
Është një mundësi që të formësojmë jetën dhe ambientin rreth nesh, sipas dëshirave apo principeve tona, por dhe për të influencuar jetët apo veprimtaritë e të tjerëve rreth nesh, sipas nevojave specifike.
Komunikimi është një art, i veçantë në llojin e tij, i cili na shtyn të kërkojmë tek vetja. Përkundrejt arteve pamore, ku na kërkohet të krijojmë një vepër dhe ku në synojmë ta sjellim atë në trajtën më të kuruar, në rastin e komunikimit, kjo vepër jemi ne. Komunikimi s’është thjesht një fjalë apo një replikë. Por është nga këto shkëmbime gërmash e tingujsh, nga ku brumoset e formësohet nje përkufizim tjetër: komunikimi është një mision. Brenda vetes. Nga vetvetja dhe për të tërë ne. Që, porsi vepra e artit, të përpiqemi të kurojmë veten. Dhe këtu rrjedhimisht lind dhe nocioni i sfidës prej komunikimit. Sfidë ndaj vetes sonë, përpos asaj ndaj së ligës. Për ta përmirësuar, perfeksionuar, e lartësuar veten. Dhe këtë energji, këtë gdhendje të aftësive tona dëgjuese, folëse e debatuese, ta përcjellim dhe te bashkëbiseduesit tanë.
Përveç këtyre, vlera më e rëndësishme, apo “shkencore” e komunikimit, është aftësia e tij për te vepruar si një tregues. Një vlerësues i qartë, i përpiktë dhe jashtëzakonisht i mprehtë, në identifikimin relativ të nivelit të zhvillimit të një njeriu të vetëm apo nivelit shoqëror të një populli. Sepse fundja fundit, a nuk vlerësohet nje shoqëri nga aftësia e saj për të shkëmbyer biseda të qeta, të zhdërvjellta dhe të mbështetura në parime qytetare? A nuk vlerësohet populli nga pasuria i tij gjuhësore dhe dituria për të kryer një debat të suksesshëm të një etike akademike? Dhe përgjigjja është: po. Dhe këtu mbërrijme te përkufizimi pëfrundimtar i komunikimit: si një ndër gurët themeltarë të zhvillimit të një kombi dhe mbarëvajtjes së tij. Janë pikërisht këta faktorë që indikojnë pikat e forta dhe mangësitë e shoqërisë. Dhe këto janë cilësi themelore të cilat fatkeqësisht shoqëria jonë shqiptare do të duhet të punojë fort që t’i zotërojë ato plotësisht.
Dhe këtë mangësi, e vë re edhe në jetën time. Unë vetë jam një studente në degën e Psikologjisë. Kur fillova studimet e mia ne Universitetin Mesdhetar, në moshën 18-vjeçare, isha krejt e panjohur me disiplinën e komunikimit, me substancën e këtij termi, rëndësinë e këtij procesi, vlerat dhe të mirat e tij. Mandej, as nuk e kisha idenë e ndërlidhjes së komunikimit me fokusin tim akademik, psikologjine. Megjithatë, pas orësh studimi, meditimi e vëzhgimi, kuptoj më shumë për entitetin mistik të komunikimit. Se sa thelbësor është komunikimi me pacientin, i cili është ndër bazat e profesionit tim të ardhshëm. Mendoj se ne psikologët duhet të jemi kasnecë të fjalës, artizanë të saj në mënyrë që ajo të jetë bindëse, shëruese dhe edukative. Por dhe brenda vetes, ndihem më e përgatitur, më e zonja dhe një version më i mirë i vetvetes, teksa mësoj gjithnjë e më shumë rreth komunikimit.
Nga Mishel Frashëri
Universiteti Mesdhetar i Shqipërisë
Fakulteti i Shkencave Humane
Dega: Psikosociale
Viti II
